درباره سایت
آخرین مطالب
امکانات وب
27 سال تمام!
راستش شادی و هیجان که نه! برای تولدم بیشتر سردرگمی، ترس و اضطراب دارم!
اما نه به اندازه ی که روز تولدم رو بهم زهر کنه و نذاره طعم لذیذ متولد شدن رو بچشم! خدا رو شکر، گله از خودم فراوون دارم اما هیچ وقت آینده رو سیاه ندیدم. هیچ وقت نبریدم و برای همیشه ننشستم. خیلی با خودم کلنجار میرم اما تهش امیدم به خدا و حرکت خودمه.
نمی دونم حالم رو چطور باید بیان کنم. 27 سالگی حس عجیبی داره. به سربازی نرفته و درس مونده و پول نداشته که فکر میکنم و کمی سال های به بطالت رفته جوانی رو که مرور میکنم، ناراحت و افسرده میشم اما دقیق تر که میشم و از نگاه صفر و یکی که فاصله میگیرم میبینم که خوب زندگی کردم فقط چندتا چیزه که اذیتم میکنه:
1. برای کنکور کارشناسی و ارشد در مجموع دو سال پشت کنکور موندم در حالی که میتونستم با تلاش در حین پیش دانشگاهی و دانشگاه رفتن، نتایج امروز رو به دست بیارم. معتقدم که دو سال رو سوزوندم.
2. سال پنجم کارشناسی رو خودم از عمد به تحصیلاتم اضافه کردم که بشینم کنکور بخونم اما نخوندم و یه سال دیگه رو هم سوزوندم.
در مجموع کنکور سه سال از عمر جوانی من رو گرفت!
3. فرصت داشتن رابطه رو از خودم گرفتم به ویژه زمانی که همدان بودم. الان که فکرش رو میکنم بهتر بود از پوسته امن و سوپر احتیاطی خودم خارج میشدم و کمی تجربه میکردم و به حرف دیگران و وجهه پیش بقیه اهمیت نمیدادم. یکی از چیزهایی که الان خیلی دلم میخواد یه رابطه خوبه! میخوام تجربه اش کنم حتی اگر دو روز باشه!
4. اهمال کارم و فرصت ها رو از دست میدم. حریف خودم نمیشم خیلی وقت ها و فرصت توانمندسازی خودم رو از دست میدم. تو همدان راحت میتونستم خودم رو آماده کنم برای کار.
5. خیلی دیر دارم میرم دنبال شاغل شدن و پول درآوردن. تمام عمرم از لحاظ مالی به خانواده متکی بودم و برای مستقل شدن از لحاظ مالی تلاشی نکردم.
به هر حال ...
چند روز پیش در کنار خانواده جشن گرفتیم و امشب هم با بچه های دانشگاه تو یه کافه تولدم رو جشن گرفتیم.
خدا رو شکر همیشه دوستان خوبی در کنارم داشتم و حمایتم کردن.
سال شماره 27 رو انشاالله با تمام کردن دوره ارشد، بالاتر رفتن از نظر شغلی و بالا بردن درآمد، برداشتن پروژه کسری خدمت و کم کردن شر سربازی تا جایی که ممکنه، حتی شاید آماده شدن برای اپلای کردن و مهاجرت از ایران و البته نزدیک تر شدن به بلوغ عقلی و عاطفی سر خواهم کرد.
الهی به امید تو :)
برچسب:
نویسنده: یاسین رادمنش